การหาตัวตน

เมื่อเช้านั่งดูคลิปพี่แจ๊ค ปิตุพงษ์ ไปบรรยายที่ted เชียงใหม่ รู้สึกว่าการทำงานแบบที่เราใช้ชีวิตมา10ปีนี่ มันช่างขาดattitude เป็นคนไม่มีattitude เลย ทำงานตามโจทย์ เริ่มรู้สึกแย่.... คนเป็นนักออกแบบ...แม่งต้องมีattitude...

ว่าด้วยเรื่องเครื่องอ่านใจคน

เด็กเวลาเดินไปตามท้องถนน คิดว่าถ้าเราอ่านใจคนทั่วไปได้ก็คงดี
ซึ่งมาค้นพบว่าวันนี้เราได้มีอุปกรณ์นั้นๆแล้ว
มันคือstatus FB และคอมเม้นในโลกออนไลน์ นั่นเอง เห็นตะโกนบอกคนจังว่า"เบื่องานเว่ย" "อารมณ์ดี" "รถติดจัง" อยากรู้ว่าเค้าคิดอะไรก็ไปอ่านstatus
....แต่พบว่าโลกโกลาหลขึ้นเยอะ ใครทำอะไรถูกหรือผิด ดีหรือไม่ดี ก็จะมีเสียงลอยออกมาจากใจเค้า "งานกากๆ"
"ยอดเยี่ยมเลยงานเทพ" "งานสถุล" ดังออกมาเสมอๆ

เรื่องว่าการลอก

การลอกกับงานสร้างสรรค์เป็นเรื่องที่ผมว่าเป็นประเด็นที่ไม่กระจ่างแจ้งและไม่เป็นธรรมสำหรับคนทำงาน
จริงๆสำหรับผมผมว่าทุกอย่างในโลกนี้เติบโตได้จากการเรียน การเรียนคืออะไรการให้เข้าใจเค้าก่อนใช่มั้ย จดจำประสบการณ์ของเค้าเพื่อนำไปพัฒนาต่อ ท้ายสุดแม้แต่วิศวกรรมเราก็ลอกเทคโนโลยีเพื่อการพัฒนาต่อไปสู่อีกเทคโนโลยีนึงใช่มั้ย งานที่ลอกในสายตาผมคืองานที่ลอกด้วยวัตถุประสงค์ที่จะไม่พัฒนาสิ่งนั้นเลย  งานทุกงานจะลอกหรือไม่ จริงๆแล้วจะมีผู้เดียวที่ตอบได้ ก็คือผู้สร้างสรรค์นั้นแหละ ผมออกแบบงานล่าสุดเป็นโดม ซึ่งไอเดียนี้ก็ไม่ใช่ไอเดียที่โดดเด่นอะไรเพราะก็เคยมีเพื่อนคิดอะไรแบบนี้ และแล้วทางsupplierโทรมาถามว่าจะspecไฟยังไง เค้าเห็นคอนนึงมีโดมเหมือนกันเลย เอาแบบนั่นมั่ย..ผมงง ผมบอกว่าผมไม่เคยรู้เลยว่าใครทำมาแล้ว ตอนนี้ที่พิมพ์นี่ก็ยังไม่เคยเห็นและยังไม่ได้ดู คิดไว้ว่าจะไม่ดูเพราะถ้าดูกลัวจะติดตา...(แต่ก็ไม่รู้ว่าจะทนความอยากรู้ไหวมั้ย) แค่เขียนเพราะกลัวภายหลังจะมีปัญหาเรื่องลอกไม่ลอกเนียะแหละ หลายครั้งที่เคยคิดว่าสังคมที่รวดเร็ว รุนแรง สามารถแสดงอัตตาของตนได้อย่างไร้ขีดจำกัด และมีการกลั่นกรองทางความคิดที่น้อย ก็ได้ทำลายโอกาสที่จะพัฒนาของคนหลายๆคนมากมาย

ชีวิตคือการเรียนรู้

ขีวิตผมอยู่บนความเชื่อว่าเราสามารถเรียนรู้อะไรใหม่ได้ทุกเวลาและทุกวินาที
ผมมักจะแบ่งปันรายได้ที่หากันมาให้กับขีวิตทีมงานส่วนนึงและเกฌยอีกส้วนนึงไว้ะาพวกเค้าไปเรียนรู้ชีวิต หาประสพการณ์ชีวิต
การพาทีมงานไปต่างประเทศ สำหรับผมไม่ใช่การพาไปพักหรอก
แต่ผมมอบของขวัญให้เค้าเหล่านั้นเป็นประสบการณ์ชีวิตของเค้า ซึ่งจะอยู่กับเค้าไปอีกนาน
และแบ่งให้ใครไม่ได้  เอาไว้พัฒนาตัวเองในวันต่อๆไป
การเป็นcreative ,designerหรืออะไรก็ตาม
เราต้องรู้จักพัฒนาตัวเองอยู่เสมอ
การท่องไปในโลกกว้างจีงเปรียบเสมือนหนังสือเล่มใหญ่ที่ผมส่งมอบให้อ่าน แต่ใครจะอ่านได้มากน้อยก็ขึ้นอยู่กับคนอ่านละ ไม่ใช่ผม

กลับมาเขียนBLogอีกครั้ง

โลกนี้คือโลกแห่งการบิ้วท์

เวลาคนเราไม่ชอบอะไรใครสักอย่าง

ไม่ว่าจะเรื่องเล็กเรื่องใหญ่

ก็จะพาลให้ไม่ชอบไปอีกหลายอย่าง

พาลอยากให้คนอื่นไม่ชอบเค้าเหมือนเรา

ท้ายสุดเราก็จะพาลคิดว่าเค้าคือคนที่เราไม่ชอบเราเกลียด

และก็จะไปจบท่่ีเราก็จะไม่มีคนๆนั้นในชีวิตอีกตอไ

แต่ชีวิตจริงเราไม่มีทางที่จะไม่ชอบอะไรหรือชอบอะไรใครได้ทุกอย่าง

เราแค่ยอมรับในจุดดีจุดด้อย ชีวิตมันก็จะง่่ายขึ้นเยอะแยะ

ขอแค่พร้อมจะอยู่ด้วยกันเรา ระยะที่เหมาะสมต่อกัน

จะทำให้เรื่องเล็กบางเรื่องเราจะเข้าใจ

และไม่ตีโพยตีพายให้ลุกลามใหญ่โตจนเป็นความเกลียดชัง

ขาวเทาดำ

เพิ่งกลับมาจากพาออฟฟิสไปเที่ยวฮ่องกง
ตื่นมาก็คิดอะไรไดบางอย่างอย่างฉับพลัน
ชีวิตคนมันเป็นสีเทาคือมันยากที่จะหาอะไรถูกอะไรผิด
ท้ายสุดมันไม่มีอะไรที่ผิดจริงๆหรือถูกจริงๆ
มันมีแค่ผิดของใครถูกของใคร
และสิ่งนี้สิ่งไหนมันจะดีก็ไม่มีใครตอบได้
เพราะมันไม่ใช่ปัจจุบัน

ท้ายสดเราก็พบว่าทุกอย่างมันเป็นอนิจจัง

แต่การคงอยู่ของมวลมนุษย์สัตว์ที่มีความยุ่งเหยิงในชีวิตสูง
เราต้องการระบบเพื่อยืดการสูญพันธ์ของมนษย์
และการเดินทางของระบบในมวลคนจำนวนมากในเวลาจำกัด
เราต้องการสีขาวและดำ
ดังนั้นมันจึงมีการขีดเส้นขึ้นมาหลายครั้งเพื่อกำหนดทิศทาง
ของระบบให้ชัดเจนยิ่งขึ้นเพื่อเป็นการเดินทางต่อไปข้างหน้า
เพื่อให้มันการเปลี่ยนแปลงแบบฉับพลันบ้าง
แต่พอหลังจากการเปลี่ยนแปลงแบบฉับพลันมันก็จะกลายเป็นสีเทาๆอยู่ดี

เรื่องที่ว่านี่คิดได้วันนี้22/12/2013
วันที่เหลืองปะทะแดงอย่างเอาเป็นเอาตาย

ปล
ผมทำงานอยู่ในสายเผด็จการณ์
เพราะศิลปะมันไม่มีถูกมีผิดเราต้องการคนที่บอกว่าขาวหรือดำ
เราจะได้แก้ปัญหาต่อไปด้วยการคิดแบบสีเทาๆออกมายอีกครั้ง